Tuesday, March 17, 2009

The Road Not Taken

Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as long as I could
To where it bent in the undergrowth;

Then took the other as just as fair,
And having perhaps the better claim,
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads to way,
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I-
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.

- Robert Frost

तुमचं बरं आहे फ्रॉस्टभाऊ, तुम्हाला न मळलेल्या वाटेने जाण्याचा आनंद मिळतोय. आम्हाला रस्ता निवडतांना वाटलं होतं, हाच अनवट आहे, हा जास्त भावेल. पण तो अचानक हमरस्त्यालाच येऊन मिळाला की! आता काय करायचं? आणि हा कितीही छान असला, तरी न घेतलेला कायम खुणावत राहणारच - त्याचं काय? आपला रस्ता आपण शोधायचा असं कितीही म्हटलं, तरी हे बाकी लोकांचे रस्ते का सारखे खिजवतात आम्हाला? आहे काही उत्तर तुमच्याजवळ?

Friday, February 20, 2009

पौडाचा म्हातारा शेकोटीला आला...

माझ्या आनंदासाठी मी काहीतरी करते
दुसऱ्या कुणाच्या तरी आनंदासाठी मी काहीतरी करते
काहीतरी केल्यामुळे कुणालातरी होणाऱ्या आनंदामुळे मला छान वाटतं म्हणून मी ते करते
काहीतरी केल्यामुळे मला होणारा आनंद बघून कुणाला तरी छान वाटतं म्हणून मी त्या माणसाला ते करू देते
काहीतरी केल्यामुळे मला होणारा आनंद बघून कुणाला तरी छान वाटतं ते मला आवडतं म्हणून मी त्या माणसाला ते करू देते
काहीतरी केल्यामुळे कुणाला तरी होणारा आनंद बघून कुणाला तरी छान वाटलेलं मला आवडतं ते त्या माणसाला चांगलं वाटतं म्हणून मी ते करते

थोडक्यात, जगात जे जे काही चांगलं आहे, ते मी केलेलं तरी आहे, किंवा मी दुसऱ्याला करू दिलेलं आहे!!!
:D :D :D :D :D :D

Wednesday, November 12, 2008

एक डोळस मुलगी

साब्रिये टिंबरकेन नावाची एक जर्मन मुलगी आहे. तिने कॉलेजमध्ये तिबेट आणि चीनच्या संस्कृतींचा, भाषांचा अभ्यास करायचं ठरवलं. हा अभ्यास करायला मोठ्ठी अडचण होती. कारण साब्रिये नेत्रहीन आहे, आणि तिबेटी भाषेसाठी आजवर कुणी ब्रेल लीपी तयारच केली नव्हती. अशा वेळी तुम्ही काय कराल? जगात तिबेट सोडून बाकी एवढया संस्कृती पडलेल्या आहेत. दुसरी कुठली तरी संस्कृती निवडयची ना मग अभ्यासासाठी. साब्रियेचं मित्रमंडळ, शिक्षकवर्ग यांनीसुद्धा तिला हाच सल्ला दिला. पण साब्रिये ने वेगळंच काही करायचं ठरवलं. तिने स्वतःच तिबेटी भाषा ब्रेलमध्ये लिहिण्याची पद्धत विकसित केली, आणि तिबेटचा अभ्यास केला.

जी भाषा ब्रेलमध्ये कशी लिहावी याचा आजवर कोणी विचारही केला नव्हता, ती भाषा बोलणाऱ्या अंध लोकांची परिस्थिती काय असेल? त्यांना निश्चितच शिक्षण घेता येत नसणार. काय करत असतील तिबेटमधली अंध मुलं? साब्रियेला प्रश्न पडला. तिने स्वतःच तिबेटला जाऊन हे बघायचं ठरवलं. डोळे नसणारी मुलगी हे सगळं कसं बघणार? तिला तिथे कोण घेऊन जाणार? पण साब्रियेला कुणाबरोबर जायचंच नव्हतं. आजवर आपल्या भोवताली असणारं सुरक्षित, ओळखीचं जग तिला सोनेरी पिंजऱ्यासारखं वाटत होतं. तिथून बाहेर पडून, स्वतःच्या हिंमतीवर नवं जग अनुभवण्याची तिला अनिवार इच्छा होती.

साब्रिये एकटी तिबेटला गेली. तिथल्या अंध मुलांची, मोठ्यांची परिस्थिती तिने स्वतः अनुभवली. सगळे सरकारी अडथळे पार करत, जिथे कुठे शाळेच्या वयाच्या अंधळ्या मुलामुलींची माहिती मिळेल, त्या तिबेटच्या दुर्गम खेड्यापाड्यात ती स्वतः गेली. या मुलांच्या घरच्यांशी बोलली. त्या मुलांना ल्हासाला घेऊन आली, आणि तिने या मुलांसाठी शाळा सुरू केली. पुस्तकी शिक्षणाच्या बरोबरच या मुलांमध्ये आत्मविश्वास निर्माण करणं, कुणाच्या दयेवर जगण्याऐवजी स्वतःच्या पायावर उभं राहण्याची उमेद जागी करणं, त्यांना स्वप्नं देणं हे या शाळेने केलेलं काम. शाळेचं उद्दिष्ट आहे एक दिवस या मुलांना शाळेबाहेरच्या जगात स्वतंत्रपणे जगण्याइतकं सक्षम बनवणं.
ज्या सहजतेने साब्रियेने तिबेटला जाण्याचा निर्णय घेतला, तिला साजेशा सोप्या सरळ भाषेत तिने तिचे हे अनुभव शब्दबद्ध केले आहेत, 'Mein Weg führt nach Tibet ' या पुस्तकात. जमेल तसं ते मराठीमध्ये मांडण्याची इच्छा आहे.